Hayatta en muzdarip olduğum ve hatta sinir olduğum, deli olduğum şey benim yerime düşünüp karar verip yargılayan insanlar. İki insan birbirini ne kadar tanırsa tanısın, birbirinin içini dışını ne kadar bilirse bilsin bizim karşımızdakinin ne düşündüğünü anlama ihtimalimiz benim için yok denilecek kadar düşük ve bence mantıklı olanda bu. Her zaman ya anlaşılamamaktan kaybediyoruz ya anlatamamaktan yada bizim yerimize düşünmüş ve düşündüğüne inanmış insanlar yüzünden. Benim buna tahammülüm yok. Ben burda ne düşünüyorum veya ne hissediyorum bunu bildiğini sanıp bu sandıklarını kafalarında kuran insanlar hem benim sinirlerimi hemde ilişkileri yıpratmaktan başka bişey yapmıyolar. Olaylara sadece kendi gözünden bakmak ve sadece görmek istediğini yorumlamak ne kadar kolay, ne kadar basit. Halbuki değer vermekten, sevmekten, sevilmekten, çabalamaktan, bi şeyleri düzeltmeye çalışmaktan bahsediyoruz. Peki napıyoruz? En basit olanı seçip anlamaya çalışmadan herşeyi bi kenara bırakıyoruz. Sonrası zorlanmış ilişkiler, sıkıntılar, bulantılar...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder