Bugünlerde ben #2

Galiba benim hayatta en sevdiğim şey -gezip tozmak dışında- beni mutlu eden insanlarla vakit geçirmek, kahve içmek, sohbet etmek. Onların yanında kendimi öyle güzel hissediyorumki hiç eve gelmek istemiyorum (: Hani böyle insana enerji veren içini yaşama sevinciyle dolduranlar olur ya heh tam olarak onlardan bahsediyorum işte. Onlar ne güzel insanlardır öyle (: Ahh bide nargile! Canım öyle çok nargile istiyo ki anlatamam (:

p.s. Abajuru günü fotoğrafı ilan ediyorum. (:

O yar gelir

Yüreğime hançerde soktu 

Gül sandım yar yar gül sandım

he?

Sen şimdi böyle yaptında iyi mi oldu he?

Başkalarının yerine düşünmek

Hayatta en muzdarip olduğum ve hatta sinir olduğum, deli olduğum şey benim yerime düşünüp karar verip yargılayan insanlar. İki insan birbirini ne kadar tanırsa tanısın, birbirinin içini dışını ne kadar bilirse bilsin bizim karşımızdakinin ne düşündüğünü anlama ihtimalimiz benim için yok denilecek kadar düşük ve bence mantıklı olanda bu. Her zaman ya anlaşılamamaktan kaybediyoruz ya anlatamamaktan yada bizim yerimize düşünmüş ve düşündüğüne inanmış insanlar yüzünden. Benim buna tahammülüm yok. Ben burda ne düşünüyorum veya ne hissediyorum bunu bildiğini sanıp bu sandıklarını kafalarında kuran insanlar hem benim sinirlerimi hemde ilişkileri yıpratmaktan başka bişey yapmıyolar. Olaylara sadece kendi gözünden bakmak ve sadece görmek istediğini yorumlamak ne kadar kolay, ne kadar basit. Halbuki değer vermekten, sevmekten, sevilmekten, çabalamaktan, bi şeyleri düzeltmeye çalışmaktan bahsediyoruz. Peki napıyoruz? En basit olanı seçip anlamaya çalışmadan herşeyi bi kenara bırakıyoruz. Sonrası zorlanmış ilişkiler, sıkıntılar, bulantılar...

Mendilimde Kan Sesleri

...

Bir güzel kadeh tutuşun vardı eskiden

Dirseğin iskemleye dayalı

- Bir vakitler gökyüzüne dayalı, derdim ben -

Cıgara paketinde yazılar resimler

Resimler: cezaevleri

Resimler: özlem

Resimler: eskidenberi

Ve bir kaşın yukarı kalkık

Sevmen acele

Dostluğun çabuk

Bakıyorum da simdi

O kadeh bir küfür gibi duruyor elinde.

Ve zaman dediğimiz nedir ki Ahmet Abi

Biz eskiden seninle

İstasyonları dolaşırdık bir bir

O zamanlar Malatya kokardı istasyonlar

Nazilli kokardı

Ve yağmurdan ıslandıkça Edirne postası

Kıl gibi ince İstanbul yağmurunun altında

Esmer bir kadın sevmiş gibi olurdun sen

Kadının ütülü patiskalardan bir teni

Upuzun boynu

Kirpikleri

Ve sana Ahmet Abi

uzaktan uzaktan domates peynir keserdi sanki

Sofranı kurardı

Elini bir suya koyar gibi kalbinden akana koyardı

Cezaevlerine düşsen cıgaranı getirirdi

Çocuklar doğururdu

Ve o çocukların dünyayı düzeltecek ellerini işlerdi bir dantel gibi

O çocuklar büyüyecek

O çocuklar büyüyecek

O çocuklar...

Bilmezlikten gelme Ahmet Abi

Umudu dürt

Umutsuzluğu yatıştır

Diyeceğim şu ki

Yok olan bir şeylere benzerdi o zaman trenler

Oysa o kadar kullanışlı ki şimdi

Hayalsiz yaşıyoruz nerdeyse

Çocuklar, kadınlar, erkekler

...

Edip Cansever